«مشارکت در ساخت» یکی از رایجترین شیوههای سرمایهگذاری در حوزه مسکن است. با اینکه در قوانین ایران تعریف دقیقی برای آن وجود ندارد، اما در عمل و بر اساس عرف بازار و تجربه، چنین قراردادی تنظیم میشود.
برای درک بهتر مشارکت در ساخت، باید آن را با قراردادهای مشابه مقایسه کنیم. تفاوت این قراردادها معمولاً در نوع سرمایه، تعهدات طرفین، ضمانتهای اجرایی و مالکیت نهایی پروژه مشخص میشود.
انواع قراردادهای ساختمانی
۱. مدیریت پیمان
در این روش، یک طرف بهعنوان مدیر پیمان فقط وظیفه مدیریت و اجرای پروژه را بر عهده دارد. او مالک پروژه نمیشود و صرفاً دستمزد خود را بهصورت مبلغ ثابت یا درصدی از هزینهها دریافت میکند. زمانبندی پروژه هم به هماهنگی دو طرف وابسته است.
۲. مشارکت مدنی در ساخت
در این قرارداد، هزینههای پروژه از مردم یا گروه خاصی جمعآوری میشود و هر فرد بهاندازه سهم خود در پروژه شریک خواهد شد. مالکیت بهصورت مشاع است. بسیاری این نوع قرارداد را با مشارکت در ساخت اشتباه میگیرند، درحالیکه ماهیت متفاوتی دارد.
پیمانکاری
کارفرما میتواند برای بخشهای مختلف پروژه پیمانکار بگیرد. هزینهها از قبل مشخص است و پیمانکار پس از انجام تعهداتش از پروژه کنار میرود.مشارکت در ساخت
این نوع قرارداد ترکیبی از دو مدل قبلی است. در این روش، یک طرف (مالک) ملک یا خانه کلنگی خود را در اختیار طرف دیگر (سازنده) قرار میدهد. در مقابل، سازنده متعهد میشود با سرمایه، تخصص و تجربه خود پروژه را بسازد. در نهایت، طرفین بر اساس توافق، در مالکیت نهایی پروژه شریک میشوند.
نکته مهم
فراموش نکنید که قرارداد مشارکت در ساخت باید با دقت و توسط یک تیم حرفهای شامل کارشناس فنی و حقوقی تنظیم شود. بیتوجهی به جزئیات میتواند منجر به اختلاف و خسارتهای بزرگ شود.
